Czesław Madajczyk
Biografia
Czesław Madajczyk urodził się 27 maja 1921 roku w Jarocinie. Ukończył Gimnazjum Humanistyczne w Jarocinie w 1939, a następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego; w 1949 ukończył socjologię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
W 1954 uzyskał stopień naukowy kandydata nauk na podstawie pracy Burżuazyjno-obszarnicza reforma rolna w Polsce 1918–1939; w 1955 został docentem, w 1963 profesorem nadzwyczajnym, a w 1972 profesorem zwyczajnym. W okresie 1954–1958 wykładał w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR, a od 1954 do 1956 w Wojskowej Akademii Politycznej.
Od 1955 pracował w Instytucie Historii PAN w Warszawie, kierując najpierw Zakładem Historii Polski Okresu Międzywojennego, a następnie do 1991 Zakładem Historii II Wojny Światowej. W latach 1956–1962 był sekretarzem naukowym Instytutu, w latach 1962–1968 wicedyrektorem Instytutu, a od 1968 do 1971 – zastępcą sekretarza Wydziału I Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk. Był współzałożycielem i w latach 1969–1996 pierwszym redaktorem naczelnym wydawanego przez IH PAN kwartalnika „Dzieje Najnowsze”.
W latach 1971–1983 sprawował funkcję dyrektora IH PAN. Od 1979 był członkiem korespondentem PAN, od 1991 członkiem rzeczywistym Akademii. Przewodniczył Komisji Historii I i II Wojny Światowej w latach 1980–1995. Był wiceprezesem Międzynarodowego Komitetu Historii II Wojny Światowej, a w latach 1982–1995 członkiem Rady Naukowej Instytutu Historii Europejskiej im. Leibniza (w Moguncji). Był członkiem zespołów redakcyjnych takich czasopism i wydawnictw jak „Kwartalnik Historyczny”, Polski Słownik Biograficzny, „Miesięcznik Literacki”, Słownik Polskich Towarzystw Naukowych, „Rocznik Nauk Politycznych”. W październiku 1981 powołany przez Plenum Komitetu Centralnego PZPR w skład Zespołu dla przygotowania naukowej syntezy dziejów polskiego ruchu robotniczego. Od czerwca 1985 był członkiem Komitetu Redakcyjnego dla opracowania Pism zebranych Władysława Gomułki. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.
Wydał ponad 600 prac z zakresu najnowszej historii Polski i Europy. Do dziś jest autorem jedynej, cenionej także poza Polską, syntezy niemieckiej polityki okupacyjnej w Polsce w okresie II wojny światowej pt. Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce. Prowadził badania nad kulturą w latach wojny (Inter Arma non silent Musae. The War and the Culture 1939-1945 1939-1945). Pod jego redakcją wydany został kilkutomowy zbiór dokumentów o powstaniu warszawskim (Ludność cywilna w Powstaniu Warszawskim]. Nie straciły na znaczeniu także badania nad Generalnym Planem Wschodnim (Vom Generalplan Ost zum Generalsiedlungsplan). W 1989 wydał publikację dotyczącą zbrodni katyńskiej.
W 1948 wstąpił doPolskiej Partii Socjalistycznej, a następnie doPolskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Do 1990 był członkiem polsko-radzieckiej partyjnej komisji historyków PZPR i KPZR.