Henryk Mikołajczak
Biografia
Henryk Mikołajczak urodził się 9 kwietnia 1925 w Jarocinie w rodzinie ośmioosobowej. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako konserwator centralnego ogrzewania. Po zakończeniu II wojny światowej kontynuował studia na Wydziale Budownictwa Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu, które ukończył w 1951 roku; pracą dyplomową był projekt centralnego ogrzewania hali sportowej w Czerwińsku.
W latach 1950–1953 był asystentem w Katedrze Mechaniki Teoretycznej (prof. Edmund Karaśkiewicz). W latach 1953–1955 odbył studia magisterskie na Politechnice Gdańskiej (Wydział Budownictwa Lądowego). W 1960 uzyskał doktorat na Politechnice Gdańskiej (praca „Drgania własne i wymuszone pewnego typu płyt wzmocnionych żebrami”).
1 października 1964 przeniesiony został do Poznania na powołany w 1962 Oddział Melioracji Wodnych Wyższej Szkoły Rolniczej. Została mu wówczas powierzona misja utworzenia Katedry Mechaniki Budowli i Konstrukcji Budowlanych. Katedrę utworzył i potem kierował nią aż do 1991 (w katedrze pracowali m.in.: Ryszard Ganowicz, Włodzimierz Łęcki i Jerzy Gołaś).
W 1966 uzyskał habilitację na Politechnice Wrocławskiej (praca „Zagadnienia nieciągłych warunków brzegowych dla prostokątnych płyt trójwarstwowych”, recenzentem był m.in. Witold Nowacki). Pełnił funkcję prodziekana Wydziału Melioracji Wodnych AR w Poznaniu (1970–1972) oraz dziekana tego wydziału (1972–1975 i 1978–1981). 1 listopada 1978 został profesorem nadzwyczajnym.
1 października 1995 przeszedł na emeryturę. Pochowany został 30 stycznia 2018 na cmentarzu Junikowskim.
Główne tematy jego zainteresowań obejmowały teorię dźwigarów powierzchniowych oraz statykę przestrzennych konstrukcji hydrotechnicznych i układów płytowych. Był współtwórcą elektrooporowych czujników tensometrycznych typu WM (Wilde–Mikołajczak) oraz technologii ich wytwarzania. Skonstruował także dynamometr do pomiaru sił w kablach sprężających i przetwornik tensometryczny do pomiaru obciążeń w aparacie trójosiowym.
Wykonywał (w zespołach) badania, próby obciążeń i pomiary m.in.: powłoki dachowej Opery Leśnej w Sopocie, mostu na Warcie pod Żerkowem, dźwigarów zakładów Polfa Poznań, Odlewni Żeliwa w Śremie, Mostu Przemysła I w Poznaniu, Mostu Bolesława Chrobrego w Poznaniu, Mostu Długiego w Szczecinie.
Prowadził nadzór i badania nad zabezpieczeniem i podniesieniem kopuły XVIII-wiecznej bazyliki na Świętej Górze pod Gostyniem, renowacją zabytkowych elektrowni wodnych na Drawie i Gwda, restytucją Zamku Królewskiego w Poznaniu (nośność murów z XIII i XIV wieku, posadowienie wieży na gruncie słabonośnym).
Opublikował 50 oryginalnych prac, był autorem lub współautorem około 250 opracowań, badań i ekspertyz; wypromował także trzy prace doktorskie.