Wincenty Pujanek
Biografia
Wincenty Pujanek urodził się 12 stycznia 1907 roku w Jarocinie jako drugie dziecko Stanisława (mistrz kowalsko-ślusarski) i Jadwigi z domu Scheller. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Jarocinie w maju 1928 przeniósł się z rodziną do Leszna. 1 października 1929 rozpoczął naukę w Aptece pod Orłem należącej do Bolesława Skrzypczaka. 29 września 1931 zdał egzamin na pomocnika aptekarskiego i był zatrudniony w aptekach w Poniecu, Żabikowie i Lesznie. W 1938 roku, mając ponad 30 lat, podjął studia farmacji na Wydziale Matematyczno‑Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego.
Był sportowcem, uprawiał lekkoatletykę i należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Lesznie. Specjalizował się w biegach sprinterskich (rekord życiowy na 200 m – 23,2 s, na 400 m – 52,1 s). Podczas mistrzostw Polski 1934, rozegranych na poznańskim Stadionie Miejskim, zajął 5. miejsce w biegu na 400 m, 4. miejsce w biegu sztafetowym 4 × 100 m oraz zdobył srebrny medal w biegu sztafetowym 4 × 400 m (czas 3:33,0). W swojej karierze biegów sztafetowych biegał na pierwszej zmianie.
W 1929 został absolwentem batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 7 w Śremie jako plutonowy podchorąży. W późniejszych latach w batalionie odbywał ćwiczenia rezerwy w 1934, 1936 i 1938 jako dowódca plutonu. Został przydzielony do 56. Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie. Został mianowany do stopnia podporucznika z dniem 1 stycznia 1933.
W sierpniu 1939, wobec zagrożenia konfliktu zbrojnego, został zmobilizowany do macierzystego 56. pułku piechoty, a po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 w jego szeregach walczył w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Starobielsku. Stamtąd wiosną 1940 jego bliscy otrzymali nadaną przez niego pocztówkę. 24 kwietnia 1940 wraz z grupą jeńców osadzonych w Starobielsku został przewieziony do Charkowa i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b). Pogrzebano go w bezimiennej, zbiorowej mogile w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod poz. 2566.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło – decyzją nr 439/MON – mianował go pośmiertnie na stopień porucznika. Awans został ogłoszony 10 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.